> ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ | ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ


Καλώς ήρθατε στο Ανακαλύπτω!
  

Πώς να πετύχετε τα τηγανιτά καλαμαράκια πολύ μαλακά μέσα... και τραγανά έξω!

0

Ένα πιάτο υπέροχα καλοτηγανισμένα καλαμαράκια είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Το σωστό τηγάνισμα του καλαμαριού δεν είναι αυτονόητο και απλό. Πάμε να δούμε πως να πετύχετε ωραιότατα τηγανιτά καλαμαράκια και σε γεύση και σε εμφάνιση!!!
Υλικά συνταγής

Καλαμαράκια φρέσκα ή κατεψυγμένα
Αλεύρι
Αλάτι
Λεμόνι

Εκτέλεση συνταγής

Ξεπαγώνουμε τα καλαμάρια μας αν είναι κατεψυγμένα.

Καθαρίζουμε τα καλαμάρια μας [αν είναι ολόκληρα] ως εξής: κόβουμε τα πλοκάμια και αφαιρούμε το στόμα και τα μάτια τους. Αν τραβήξουμε τα πλοκάμια αφαιρούνται μαζί τους και τα εντόσθια, που τα πετάμε. Επίσης αφαιρούμε το ζελατινώδες κεντρικό «κόκκαλο» από το εσωτερικό τους. Τα χωρίζουμε σε ροδέλες. Αν είναι μικρά μπορούμε να τα τηγανίσουμε και ολόκληρα. Τα πλένουμε καλά και τα αφήνουμε σε σουρωτήρι να στραγγίξουν.

Βάζουμε μπόλικο λάδι σε βαθύ τηγάνι ή φριτέζα και το αφήνουμε να κάψει πολύ καλά.

Σε μια νάιλον σακούλα [προσοχή μην είναι τρύπια] βάζουμε αρκετό αλεύρι, παίρνουμε λίγα καλαμαράκια και τα βάζουμε μέσα. Κλείνουμε τη σακούλα και «χτυπάμε» το αλεύρι με τα καλαμαράκια μέχρι να αλευρωθούν καλά εσωτερικά και εξωτερικά.

Αφού κάψει καλά το λάδι, τινάζουμε το περίσσιο αλεύρι από τα καλαμαράκια και τα βάζουμε λίγα λίγα στο καυτό λάδι. Αν έχουμε χρησιμοποιήσει τηγάνι, αρχίζουμε να τα γυρίζουμε στο ένα λεπτό από τη στιγμή που μπήκαν στο καυτό λάδι. Αν έχουμε φριτέζα τα αφήνουμε ως έχουν. [καλά είναι και σε τηγάνι να σκεπάζονται από το λάδι].

Ο συνολικός χρόνος τηγανίσματος δεν πρέπει να ξεπεράσει τα δύο – τρία λεπτά [2-3′] με το ρολόι. Αμέσως μόλις πάρουν ένα χρυσοκίτρινο χρώμα είναι έτοιμα. ΜΗΝ ΤΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

Αφαιρούμε τα καλαμαράκια με τρυπητή κουτάλα τα βάζουμε πάνω σε χαρτί κουζίνας ώστε να στραγγίξουν τα περίσσια λάδια και τα αλατίζουμε . Δεν τα αλατίζουμε ποτέ πριν τα τηγανίσουμε γιατί με το αλάτι θα «σφίξουν».

Αφήνουμε να ξανακάψει το λάδι και προσθέτουμε και τα υπόλοιπα. Τα σερβίρουμε ζεστά και τα περιχύνουμε με χυμό λεμονιού. [το χυμό λεμονιού τον προσθέτουμε την ώρα του σερβιρίσματος και όχι νωρίτερα γιατί θα «πανιάσουν»].

Το μυστικό για μαλακά καλαμαράκια εσωτερικά με τραγανή κρούστα εξωτερικά είναι το καυτό λάδι, το αλάτι στο τέλος του τηγανίσματος και όχι πριν το τηγάνισμα. Βασικά όμως είναι ο χρόνος ψησίματος. Επίσης να βάζετε λίγα λίγα τα καλαμαράκια στο καυτό λάδι για να μη «πέφτει» η θερμοκρασία του λαδιού.

sintayes.gr

Γυναικείος οργασμός: Με αυτή την στάση είναι (πολύ) πιο πιθανός…

0

Είναι ένα από τα θέματα που έχουν αναλυθεί πάρα πολύ όσον αφορά την επαφή και παρόλα αυτά εξακολουθεί να αποτελεί επί της ουσίας ένα... μυστήριο.

Ο γυναικείος οργασμός είναι μια τόσο πολυσύνθετη διαδικασία, ώστε κανείς δεν μπορεί να πει ότι προκαλείται από κάποιον συγκεκριμένο και μοναδικό παράγοντα.

Μια επιστημονική ομάδα δημιούργησε την εφαρμογή Glow για smartphones, που έρχεται να ρίξει λίγο περισσότερο “φως” σε αυτό το ζήτημα. Η συγκεκριμένη εφαρμογή απευθυνόταν κυρίως σε γυναίκες που επιθυμούσαν/προσπαθούσαν να μείνουν έγκυες.
Η έρευνα έδειξε -μεταξύ άλλων- ότι οι γυναίκες συνευρίσκονται περισσότερο τις ημέρες μεταξύ της 12ης και 15ης μέρας του έμμηνου κύκλου τους. Αυτό είναι λογικό καθώς οι γυναίκες είναι πιο γόνιμες τις ημέρες γύρω από την ωορρηξία τους, η οποία συμβαίνει συνήθως περίπου στα μισά ενός κύκλου 28 ημερών.

Η έρευνα έδειξε ότι οι περισσότερες γυναίκες έχουν οργασμό στις δύο με τρεις ημέρες γύρω από την έναρξη ενός κύκλου. Αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει, επειδή τα επίπεδα των ορμονών τους “εκτοξεύονται” εκείνες τις ημέρες και, συνήθως οι γυναίκες έχουν αντίστοιχα αυξημένη διάθεση.

Επίσης, στο δείγμα των 2.400 γυναικών που μέσω της εφαρμογής Glow συμμετείχαν στην έρευνα, διαπιστώθηκαν και τα παρακάτω ποσοστά στις πιθανότητες που έχει μια γυναίκα να φτάσει σε οργασμό, όσον αφορά τις πιο συνήθεις στάσεις. Ο... νικητής είναι ξεκάθαρος. Η γυναίκα από πάνω: 43,1%

Ο άνδρας από πίσω και η γυναίκα “στα τέσσερα”: 28,6%

Ιεραποστολική στάση: 18,8%

Άλλη στάση: 9,5%

sdna.gr

Παπαγάλος τραγουδάει Rihanna και είναι… καλύτερος! (Video)

0

Η Rihanna όταν συμμετείχε στο τραγούδι “The Monster” με τον Eminem δεν μπορούσε να φανταστεί πως τη θέση της θα μπορούσε να πάρει με αξιώσεις ένας παπαγάλος…

Κι όμως το συμπαθές πτηνό τραγουδάει το κομμάτι πολύ καλά, ή τουλάχιστον την αντικαθιστά επάξια…


Ακούστε τον φτερωτό τραγουδιστή στο βίντεο και θα καταλάβετε…




perierga.gr

Η μαλθακοποίηση των αγοριών

0

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου.

Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες. Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας.

Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε. Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους.

Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμό και φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.

Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν.
Μία ολόκληρη γενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά.

Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά έγινα πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα.

Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.

Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στο ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται. Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία.

Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν». Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.

Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.

dinfo.gr

«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως Γένος αλλ’ απέτυχε ως Κράτος»: Μια σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη

0

Σε μια σπάνια συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958, τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα.

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…

Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή  τοῦ  Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.

 Δημοκοπία ἀσφαλῶς ὄχι. Πολιτική, ὅμως, ναί. Τό ἐντοπίζετε, δηλαδή, [τό πρόβλημα] κυρίως μέσα στόν χώρο τῆς πολιτικῆς – ἤ κάνω λάθος; Στό κέντρο μάλιστα τοῦ δικοῦ της χώρου. Ἐκεῖ μᾶς πάει τό πρόβλημα πού θέσατε, τῶν σχέσεων μεταξύ λαοῦ καί ἡγεσίας.

Μά ναί. Γιατί εἶναι βασικό. Εἶναι πρῶτο… κι ἄς εἶμαι ποιητής, ἐγώ πού τό λέω, μακριά πάντα ἀπό τήν «πολιτική». Κοιτάξτε: ὁ λαός αὐτός κατά κανόνα ἐκλέγει τήν ἡγεσία του. Καί ὅμως, ὅταν αὐτή ἀναλάβει τήν εὐθύνη τῆς ἐξουσίας –εἴτε τήν ἀριστοκρατία ἐκπροσωπεῖ εἴτε τήν ἀστική τάξη εἴτε τό προλεταριάτο–, κατά ἕναν μυστηριώδη τρόπο ἀποξενώνεται ἀπό τή βάση πού τήν ἀνέδειξε, καί ἐνεργεῖ σάν νά βρισκόταν στό Τέξας ἤ στό Οὐζμπεκιστάν!

Στό Τέξας καί στό Οὐζμπεκιστάν; Ποιητικές χῶρες!… Ἤ μήπως θέλετε νά πεῖτε: «Σάν νά βρισκόταν στή χώρα τοῦ ἑκάστοτε ρυθμιστικοῦ ‘‘ξένου παράγοντος’’; Τοῦ ἑκάστοτε… ‘‘προστάτου’’ μας;» Μήπως ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται τό κακό;

Τό εἶπα μέ τρόπο, ἀλλά βλέπω ὅτι τό θέλετε γυμνό. Καί δέν ἔχω ἀντίρρηση νά τό ξαναπῶ φανερά, καί πιό ἔντονα: ἕνας ἀπό τούς κυριότερους παράγοντες τῶν «παρεκκλίσεων» τῆς ἡγεσίας ἀπό τό ἦθος τοῦ λαοῦ μας, εἶναι ἡ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς καί ἐκ τῶν ἔξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Ἀποτέλεσμα καί αὐτό τῆς ἀπώλειας τοῦ ἕρματος, τῆς «παράδοσης».

Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι στήν ἐποχή μας ἡ ἀλληλεξάρτηση τῶν ἐθνοτήτων εἶναι τόση, πού ἡ πολιτική δέν μπορεῖ ν᾿ ἀγνοήσει, ὥς ἕναν βαθμό, αὐτό πού θά λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Ὅμως, ὑπάρχει τεράστια διαφορά ἀνάμεσα στήν «προσαρμοστική πολιτική» καί στή δουλοπρέπεια! Αὐτό εἶναι τό πιό εὐαίσθητο σημεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, «τό τιμιώτατόν του»! Καί αὐτό τοῦ καταπατοῦν συνεχῶς, κατά τόν ἐξοργιστικότερο τρόπο, οἱ ἐκπρόσωποί του στήν ἐπίσημη διεθνῆ σκηνή!

Κι ὁ «ἐπίσημος» ὅρος τῆς δουλοπρέπειας αὐτῆς, κύριε Ἐλύτη; Μήπως εἶναι ὑποκριτικότερος ἀπ᾿  τό «προσαρμοστική πολιτική»; Ἐξοργιστικότερος;

Δέν μ᾿ ἐνδιαφέρει ὁ ἐπίσημος ὅρος τῆς δουλοπρέπειας. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Κι ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι μ᾿ αὐτά καί μ’ αὐτά ἐφτάσαμε σέ κάτι πού θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ὀνομάσω «ψευδοφάνεια». Ἔχουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ’ ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας.
Τό κακό πάει πολύ μακριά. Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπως ἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΓΕΝΟΣ ΑΛΛ᾿ ΑΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ»

 Ὥστε, λοιπόν, ζητᾶτε «δικούς μας ὅρους ἀναπνοῆς»!

Ναί. Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, ἄλλωστε, αὐτά ἐγώ πού, σ᾿ ἕναν τομέα ὅπως ὁ δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν ἀνάγκη τῆς ἐπικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεῦμα, καί πού σήμερα μέ ἐμπιστοσύνη ἀποβλέπω στή διαμόρφωση ἑνός ἑνιαίου εύρωπαϊκοῦ σχήματος, ὅπου νά ἔχει τή θέση της ἡ Ἑλλάδα. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ’ ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁ μηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα!

Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!

 Θά μοῦ πεῖτε: εἶσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα ἀπό τή μεριά πού σέ πονᾶνε. Ὄχι, καθόλου! Καί νά μοῦ έπιτρέψετε νά ἐπιμείνω. Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξωτερική μας πολιτική– εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας!

 Ἀπό τήν ἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τό ἦθος τοῦ λαοῦ. Γιατί αὐτός ὁ λαός, πού τήν ἔννοιά του τήν ἔχουμε παραμορφώσει σέ σημεῖο νά μήν τήν ἀναγνωρίζουμε, αὐτός ἔχει φτιάξει ὅ,τι καλό ὑπάρχει – ἄν ὑπάρχει κάτι καλό σ᾿ αὐτόν τόν τόπο! Καί αὐτός, στίς ὧρες τοῦ κινδύνου, καί στό πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἡττοπαθείας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ᾿ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στά ὕψη πού ἀπαιτεῖ τό θαῦμα!

 Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος! Καί παρακαλῶ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν.

Πρίν κλείσομε, κύριε Ἐλύτη, τη συνέντευξη, κάτι πού ἐθίξατε στήν ἀρχή, τό τῆς παλαιᾶς ὑγιοῦς κοινοτικῆς ὀργανώσεως τοῦ λαοῦ μας, πού ἔχει χαθεῖ πιά, πῶς νομίζετε ὅτι θά μποροῦσε ν’ ἀναβιώσει; «Αν κατεβάλλετο προσπάθεια», πρός ποιά κατεύθυνση;

Σέ μιάν ἀναβίωση αὐθεντική δέν εἶναι δυνατόν πιά νά ἐλπίζουμε – ἀλίμονο! Ἑκατόν τριάντα καί πλέον ἔτη ἀχρησίας εἶναι ἀρκετά γιά ν᾿ ἀτροφήσουν ἀκόμη καί οἱ πιό ζωντανοί θεσμοί. Ὡστόσο, ὑπάρχει τρόπος νά πλησιάσουμε, μέ σωφροσύνη καί μελέτη, στή λύση τοῦ προβλήματος, καί αὐτό σαφώς πρός τήν πλευρά τῆς αὐτοδιοικήσεως, μέ τήν πιό αὐστηρή της ἔννοια.

Δέν εἶμαι ἀρμόδιος βέβαια νά σᾶς προτείνω σχέδια. Θά ἤθελα μόνο νά κάνω δύο παρατηρήσεις: ἡ μία εἶναι ὅτι κάθε ἀπόπειρα πρός τήν κατεύθυνση αὐτή θά πρέπει νά βασιστεῖ στή φυσική καί ἱστορική διαίρεση τῆς χώρας σέ μεγάλα διαμερίσματα, πού εἶναι μιά πραγματικότητα δοσμένη, καί ὄχι στή θεωρητική τῆς γεωοικονομίας, ὅπως ἄκουσα νά ὑποστηρίζεται ἀπό πολλούς. Θά εἶναι μεγάλο σφάλμα νά παραγνωριστοῦν οἱ ψυχολογικοί παράγοντες, ἀπό τούς ὁποίους πολλές φορές ἐξαρτᾶται τό μεγαλύτερο μέρος της ἐπιτυχίας.

Ἡ ἄλλη παρατήρηση εἶναι ὅτι τά μεγάλα αὐτά διαμερίσματα (μέσα στά ἑλληνικά μέτρα πάντοτε) θά πρέπει νά ὑποδιαιρεθοῦν σέ πολλές μικρές μονάδες, στενότερες καί ἀπό τήν ἐπαρχία, μέ ἀρχές δικές τους καί μέ τή δυνατότητα γιά κοινοπραξίες, προπάντων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τή γεωργία. Γιατί ὁ πρῶτος ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι νά λυτρωθεῖ ὁ πολίτης ἀπό τό «ταμπού» τῆς ἐξουσίας! Καί θά λυτρωθεῖ μόνον ἄν ἔχει τρόπο νά παρακολουθεῖ ἀπό κοντά ποῦ καί πῶς ἀξιοποιοῦνται οἱ θυσίες του, οἰκονομικές καί ἄλλες, πού σήμερα καταβροχθίζονται ἀπό ἕνα μακρινό καί ἀόρατο Φάντασμα.

dinfo.gr

Αυτά είναι τα χόμπι που θα κάνουν το μυαλό σου να λειτουργεί πιο έξυπνα και πιο γρήγορα

0

Όπως μεγαλώνουμε εμείς, έτσι κι όλα τα μέρη του σώματος μας γερνούν. Κι ο εγκέφαλος μας, επίσης. Σίγουρα θα έχεις παρατηρήσει τη φυσική φθορά του εγκεφάλου σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ωστόσο, η νευροεπιστήμη έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο σήμερα και μας λέει πως μπορούμε να καθυστερήσουμε αυτή τη φυσική φθορά. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αντιστραφεί η επιδείνωση του εγκεφάλου με τη συμμετοχή μας σε κάποιες συγκεκριμένες δραστηριότητες, οι περισσότερες εκ των οποίων μπορούν να θεωρηθούν και χόμπι.

Διάβασε, λοιπόν, ποια είναι τα χόμπι που θα κάνουν το μυαλό σου να λειτουργεί πιο έξυπνα και πιο γρήγορα:

Διάβασμα

Είτε σου αρέσει να διαβάζεις ένα απλό κόμικ είτε μία εφημερίδα, οι ερευνητές τονίζουν πως η ανάγνωση αυξάνει τη λειτουργία του εγκεφάλου σε διάφορους τομείς. Κι αυτό γιατί το διάβασμα διεγείρει την ανάπτυξη νέων νευρικών οδών όταν παίρνουμε νέες πληροφορίες, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει εκείνα τα μέρη του εγκεφάλου που ασχολούνται με την επίλυση των προβληματων, την παρατήρηση διάφορων μοτίβων και την ερμηνεία των συναισθημάτων των άλλων ατόμων. Επίσης, βελτιώνει τη μνήμη κι εξασκεί τα τμήματα του εγκέφαλου που έχουν να κάνουν με τη φαντασία.

Μάθε ένα μουσικό όργανο

Όχι δεν είσαι μεγάλος/η για να ξεκινήσεις. Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να σκέφτεσαι. Η μουσική βοηθά τον εγκέφαλο όσο και το διάβασμα. Για αρκετά χρόνια, οι νευρο-επιστήμονες διεξάγουν έρευνες σχετικά με τα οφέλη της μουσικής για τα παιδιά σε σχέση με τις γνωστικές τους λειτουργίες. Μάλιστα, πιστεύουν πως η μουσική διδασκαλία από μικρή ηλικία, επιτρέπει στους μαθητές να είναι καλοί τόσο στα μαθηματικά (αλγόριθμοι, επίλυση εξισώσεων) όσο και στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων. Με το να παίζεις ένα μουσικό όργανο εξασφαλίζεις την καλύτερη δυνατή συνεργασία μεταξύ των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου.

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως οι επιστήμονες κατέληξαν στο γεγονός πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου είναι το ίδιο αποτελεσματικό για το μυαλό τόσο για τα μικρά παιδιά όσο και για τους ενήλικες αλλά και τους ηλικιωμένους. Επομένως, τι περιμένεις;
Γυμναστική

Κατά τη διάρκεια της άσκησης παράγεται μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη (BDNF) στο αίμα. Καθώς το αίμα ταξιδεύει στον εγκέφαλο μας, η πρωτεΐνη αυτή απορροφάται από τα κύτταρα που βρίσκονται εκεί και βελτιώνει τη μνήμη, καθώς και τη συγκέντρωση. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα πειράματα που έχουν διεξαχθεί, το οποίο επιβεβαιώνει τη συνεισφορά της γυμναστικής στη λειτουργία του εγκεφάλου, ήταν ένα τεστ φωτογραφικής μνήμης ανάμεσα σε δύο ομάδες ανθρώπων, όπου η πρώτη εξασκήθηκε πριν το τεστ, ενώ η δεύτερη όχι. Τα αποτελέσματα της ομάδας που εξασκήθηκε ήταν πολύ καλύτερα από εκείνης που δεν εξασκήθηκε. Τα μέλη της πρώτης ομάδας είχαν τη δυνατότητα να εστιάσουν στις φωτογραφίες και να τις ανακαλέσουν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Μάθε μια ξένη γλώσσα

Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είσαι για να ξεκινήσεις να μαθαίνεις μία ξένη γλώσσα. Η εκμάθηση μιας οποιαδήποτε ξένης γλώσσας θα σε κάνει πιο έξυπνο/η. Σκέψου μόνο πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδάκι να ξεκινήσει να μιλάει. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, να μιλήσει και σωστά. Τι περιμένεις λοιπόν;

Εξασκήσου στα μαθηματικά

Τι σου λέμε τώρα; Κάποιοι τα μαθηματικά δε θέλουν ούτε να τα βλέπουν. Οι επιστήμονες όμως επιμένουν πως τα μαθηματικά και γενικότερα οι αθροιστικές επιστήμες μας κάνουν εξυπνότερους, ενώ κρατούν και τον εγκέφαλό μας σε εγρήγορση.

Παίξε με τους φίλους σου παιχνίδια ή λύστε γρίφους

Σκέψου πως το μυαλό σου είναι ένας υπολογιστής. Όσο περισσότερες πληροφορίες βάζεις στο μυαλό σου, τόσες περισσότερες λειτουργίες μπορεί να εκτελέσει. Ομοίως, όσο περισσότερο το εξασκείς τόσο ισχυρότερη είναι η λειτουργία του. Ξεκίνα, λοιπόν, να λύνεις σταυρόλεξα και γρίφους, φτιάξε παζλ και παίξε με τους φίλους σου παιχνίδια γνώσεων και στρατηγικής, όπως το σκάκι.

Κάνε γιόγκα ή διαλογισμό

Κι όμως ερευνητές υποστηρίζουν πως και τα δύο στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου αφού επιτρέπουν τον καλύτερο έλεγχο της σκέψης του, όταν δεν είναι σε κατάσταση διαλογισμού. Ταυτόχρονα, ο έλεγχος αυτός βοηθά στην εστίαση, τη συγκέντρωση αλλά και τη μνήμη.

Βάλε, λοιπόν, αυτά τα χόμπι στην καθημερινότητα σου, ώστε να έχεις πάντα ένα υγιές μυαλό!

neopolis.gr

Πως να εκπαιδεύσετε τον εγκέφαλό σας να μην εξοργίζεται από τους άλλους!

0

Μερικές φορές συμβαίνει να καβγαδίζουμε για κάποιο θέμα με κάποιο φίλο, τους συνεργάτες μας ή τους συγγενείς. Είναι μια άτυχη στιγμή που αποπροσανατολίζει τις σχέσεις μας με αυτά τα πρόσωπα.

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν οι πληγές είναι ακόμα νωπές και βράζουμε από θυμό ώστε να σβήσουμε όλο αυτό το πάθος και να μην μας επηρεάζει; Μπορούμε με κάποιο τρόπο να εκπαιδεύσουμε τον εγκέφαλό μας να μας απεγκλωβίσει από αυτή την τοξική συνήθεια;

Από που προέρχεται ο Θυμός και η Οργή;

Για να ξεπεράσετε τον εκνευρισμό που νιώθετε, θα πρέπει να κατανοήσετε τι είναι στην ουσία ο θυμός και την τον πυροδοτεί μέσα μας. Τα συναισθήματα δημιουργούνται στο σύστημα του εγκεφάλου το οποίο σχετίζεται με τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς (motivational system). Η έκφρασή τους είναι ένας τρόπος που μας βοηθά να αξιολογήσουμε πόσο αποτελεσματικά εκπληρώνουμε τους στόχους μας. Έτσι, ο τρόπος ερμηνείας αυτών των συναισθημάτων δημιουργεί την συναισθηματική εμπειρία.

Όταν ένας στόχος που είχαμε θέσει και είχε σημασία για μας μπλοκαριστεί και δεν ευοδωθεί, αισθανόμαστε άσχημα. Όσο πιο σημαντικός ήταν ο στόχος αυτός, τόσο ισχυρότερα είναι το αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε. Όταν αυτή η αποτυχία προκαλείται από διάφορες ανεξέλεγκτες περιστάσεις και συγκυρίες, τότε είμαστε απλά απογοητευμένοι και τα βάζουμε με την τύχη και τις συγκυρίες αυτές. Αντιθέτως, όταν κάποιος άλλος είναι ο λόγος της αποτυχίας, τότε θυμώνουμε και εξοργιζόμαστε με αυτούς, δεδομένου ότι προκάλεσαν το πρόβλημα.

Από την σκοπιά της βιολογικής εξέλιξης, η ένταση και επιθετική στάση του σώματος που βγαίνουν με το θυμό έχουν το νόημά τους. Αν χρειαστεί να παλέψουμε με κάποιον που μας απειλεί, το να φωνάξουμε και να χρησιμοποιήσουμε σωματική βία μας είναι χρήσιμο. Στο σύγχρονο κόσμο, όμως, που αρκετοί από τους στόχους μας έχουν εννοιολογική και ιδεολογική φύση και η επίτευξή τους δεν έχει να κάνει με τη χρήση σωματικής βίας ώστε να μας βοηθήσει να λύσουμε τα προβλήματα μας, ο θυμός μπορεί να είναι λιγότερο ως απειροελάχιστα χρήσιμος.

Για να ηρεμήσετε τον εαυτό σας και να κατευνάσετε αυτά τα συναισθήματα, όταν τα γεγονότα αυτά είναι ακόμα φρέσκα, ίσως να μην μπορείτε απλά να διώξετε το άσχημο περιστατικό μακριά από το μυαλό σας ελπίζοντας τελικά να σταματήσει να σας γεμίζει με οργή. Θα πρέπει να επικεντρωθείτε στο πρόσωπο που σας προκάλεσε αυτή την οργή. Να αξιολογήστε αν αυτό που συνέβη ήταν σοβαρό, το έκανε για πρώτη φορά ή συνεχώς ή αν είχε κάποια μνησικακία προς εσάς, κι αν όχι, τότε ίσως να χρειαστεί να συγχωρήσετε το πρόσωπο αυτό για τις πράξεις του. Απ’ την άλλη, αν αυτό που έκανε μοιάζει ασυγχώρητο, θα πρέπει να ακολουθήσετε μια άλλη στρατηγική.

Γιατί πρέπει να συγχωρούμε και να δίνουμε τόπο στην οργή στις περισσότερες περιπτώσεις;

Αρχικά ας εξετάσουμε την περίπτωση της συγχώρεσης. Ολοένα περισσότερα στοιχεία αποδεικνύουν ότι η συγχώρεση ωφελεί αυτόν που συγχωρεί περισσότερο από το πρόσωπο που συγχωρείται.

Ένας από τους λόγους που εμμένουμε να είμαστε θυμωμένοι με κάποιους είναι επειδή η παρουσία τους μας υπενθυμίζει συνεχώς τα όσα άσχημα μας έκαναν. Οι λεπτομέρειες των γεγονότων που κρατάμε στο μυαλό μας κάνουν τα συμβάντα να μένουν φρέσκα. Η ανάμνηση τους ενεργοποιεί την δραστηριότητα στο κέντρο του εγκεφάλου που σχετίζεται με τα κίνητρα, που είχαμε αναφερθεί προηγουμένως, το οποίο αναζωπυρώνει την αρχική οργή και όλα ξεκινούν πάλι από την αρχή.

Έτσι, όταν ακούμε κάποιον να λέει: «μπορώ να σε συγχωρήσω, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό που έκανες» μην τους πιστεύετε. Όταν συγχωρούμε κάποιον ειλικρινά, τότε παράλληλα ξεχνάμε τις λεπτομέρειες που έκανε αυτό το πρόσωπο σε μας, διαγράφονται από τη μνήμη μας. Συγχώρεση και λήθη πάνε χέρι-χέρι. Με την πάροδο του χρόνου, η λήθη καθιστά πιο δύσκολο η παρουσία του υπαίτιου να ενεργοποιήσει το κινητήριο σύστημα του εγκεφάλου εκ νέου. Ως αποτέλεσμα, ο οργανισμός μας δεν είναι πλέον σε θέση να παράγει την ενέργεια που απαιτείται για να αισθανθούμε θυμό και οργή προς το άλλο πρόσωπο.
Φυσικά πάντα μπορεί να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντί τους, και να μην μπορέσουμε να τους εμπιστευτούμε πλήρως ποτέ ξανά, αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό από το να μας πιάνει τρέλα και ταχυπαλμία όταν τους βλέπουμε μπροστά μας. Ακόμα κι αν η σχέση μαζί τους δεν ανακάμψει, τουλάχιστον δεν θα αισθανόμαστε θυμωμένοι μαζί τους για πάντα.

Κρατήστε κάποιες αποστάσεις από αυτούς

Τι γίνεται στην περίπτωση που πραγματικά δεν μπορείτε να συγχωρήσετε κάποιον; Μήπως θα βιώνετε μοιραία, κάθε φορά που τους βλέπετε, με ζωντανές λεπτομέρειες τα γεγονότα του τελευταίου καβγά σας; Όχι απαραίτητα. Ακόμα και όταν δεν είστε σε θέση να συγχωρήσετε κάποιον, δεν χρειάζεται να εκθέτετε τον εαυτό σας σε καταστάσεις που διατηρούν υψηλά τα επίπεδα θυμού προς αυτούς. Η αντοχή της συναισθηματικής σας αντίδρασης προς ένα άτομο εξαρτάται από το βαθμό της ψυχολογικής δέσμευσης που έχετε μαζί του.

Συχνά, όταν είστε θυμωμένοι με κάποιον, έχετε την τάση να σκέφτεστε με επαναλαμβανόμενο τρόπο, όλη τη μέρα, τα όσα σας προκάλεσαν. Αυτό σας κρατά συναισθηματικά δεσμευμένους να νιώθετε αδικημένοι. Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο σκέψης «μηρυκασμό», βγαλμένο από τον όρο που έχουμε δώσει στον τρόπο που οι αγελάδες μασούν την τροφή τους.

Για να αποφύγετε τον μηρυκασμό τέτοιων αρνητικών σκέψεων, κρατήστε τον εαυτό σας σε κάποια ψυχολογική απόσταση από την κατάσταση. Επικεντρωθείτε σε άλλες πτυχές της ζωής σας. Όταν σκέφτεστε την κατάσταση, αλλάξτε οπτική και φανταστείτε τι θα έλεγε για αυτά ένα τρίτο πρόσωπο, ίσως ένας κοινός σας φίλος. Πιέζοντας τον εαυτό σας να δει τα γεγονότα απ’ έξω, πείθετε το μυαλό σας να σκεφτεί την κατάσταση πιο ουδέτερα. Έτσι, οι αναλυτικές λεπτομέρειες για το τι έκανε αυτό το άτομο σε σας θα είναι λιγότερο προσβάσιμες, με αποτέλεσμα να έχουν μικρότερη επίδραση στην συναισθηματική σας κατάσταση.

Ρετουσάρετε τα γεγονότα

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο θυμός τείνει να μας εγκλωβίζει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης για όσα συνέβησαν. Η ερμηνεία που δώσαμε και επαναλαμβάνεται γίνεται μια πληγή που δεν θα επουλωθεί.

Μια εναλλακτική προσέγγιση είναι να βρούμε άλλους τρόπους για να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση. Εκφράσεις όπως «Ουδέν κακόν αμιγές καλού» είναι πραγματικά ουσιαστικές ψυχολογικά μιλώντας, επειδή μας ενθαρρύνουν να δούμε την τρέχουσα κατάστασή μας με έναν διαφορετικό τρόπο. Το πρόβλημα που κάποιος άλλος σας προκάλεσε μπορεί να μετατραπεί σε μια καλή ευκαιρία για εσάς που δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν σας έβρισκε αυτή η αναποδιά. Μια τελική θετική έκβαση μπορεί να αλλάξει τα όσα αισθάνεστε για αυτόν, αλλά και για τις περιστάσεις που οδήγησαν στο αρχικό συμβάν.

Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε να δείτε την κατάσταση από τη σκοπιά του προσώπου με το οποίο είστε θυμωμένοι. Έχουμε μια ισχυρή τάση να υποθέσουμε ότι οι ενέργειες των άλλων οδηγούνται από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους (όπως είναι την αγένεια , τη μοχθηρία , ή την κακία) και όχι από τις περιστάσεις που τους οδηγούν σε αυτές τις ενέργειες. Όταν παίρνετε τη θέση αυτού του ατόμου, οι κρυμμένες πτυχές της κατάστασης μπορεί να γίνουν πιο εμφανείς και μπορεί να σας βοηθήσουν να καταλάβετε γιατί ενήργησαν όπως ενήργησαν, ακόμη κι αν δεν συμφωνείτε 100% με τις πράξεις αυτές.

Δεν είναι ποτέ εύκολο να σταματήσει να γεμίζετε οργή με κάποιον που σας έκανε κάτι άσχημο. Μπορεί να στοιχηματίζετε πως δεν θα πάψετε ποτέ να είστε θυμωμένοι μαζί τους, αλλά πρέπει να ξέρετε πως το συναίσθημα του θυμού είναι αρκετά ισχυρό και σπάνια μας οδηγεί να σκεφτόμαστε θετικά, να εργαζόμαστε παραγωγικά και να παίρνουμε σωστές αποφάσεις. Εάν δεν μπορέσετε τελικά να ξεφύγετε από αυτήν την κατάσταση και να δώσετε τόπο στην οργή, όχι μόνο τιμωρείτε το άλλο πρόσωπο με την περιφρόνηση σας, όπως νομίζετε, αλλά ενδέχεται να πληγώνετε τον εαυτό σας, εξίσου.

share24.gr - awakengr.com

Γιατί νοσούμε;

0

Ο Ιπποκράτης έλεγε οτι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποιά θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.

Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων πουπροέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας.

Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.

Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.

Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα. Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.

Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος. Που βέβαια αυτό που “κληρονομείται” από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα πού πολύ εύκολα μπορεί να “εναποθέσει” στο παιδί του.

Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα……

Ο άλλος μεγάλος “ένοχος” το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας, και την πεποίθηση οτι τίποτα δεν θα πάει καλά.

Και φυσικά, δεν πάει εφόσον οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα, που ονομάσαμε “ο νόμος του Μέρφυ”.

Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.

Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν. Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.

Επίσης αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα και σ’αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.

Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες γίνεται νόσος ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας. Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.

Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι οτι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προυπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.

Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.

Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.

Θα τολμήσω να πω οτι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πιά, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.

Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.

Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πιά άρρωστοι.

Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.

Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.

cosmiclight-gaia.blogspot.gr

Ο εγκέφαλος των καλλιτεχνών είναι διαφορετικός

0

Ποιες διαφορές έχει ο εγκέφαλος των καλλιτεχνών από όσους δεν έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες;

Εμφανίζει δομικές διαφορές σε σύγκριση με τον εγκέφαλο των ατόμων που δεν έχουν καλλιτεχνικό ταλέντο.

Περισσότερη φαιά ουσία σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη λεπτή κινητικότητα εμφανίζουν οι καλλιτέχνες, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Λονδίνο

Ο εγκέφαλος των καλλιτεχνών εμφανίζει δομικές διαφορές σε σύγκριση με εκείνον των… μη καλλιτεχνικών φύσεων, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «NeuroImage». Απεικονίσεις του εγκεφάλου αποκάλυψαν ότι οι καλλιτέχνες εμφανίζουν περισσότερη φαιά ουσία σε περιοχές που σχετίζονται με τη λεπτή κινητικότητα και την οπτική φαντασία.

Το έμφυτο ταλέντο και ο ρόλος του περιβάλλοντος

Τα νέα ευρήματα μαρτυρούν ότι το καλλιτεχνικό ταλέντο είναι έμφυτο. Ωστόσο οι συγγραφείς της μελέτης από το Πανεπιστήμιο KU Leuven στο Βέλγιο σημειώνουν ότι η σκληρή δουλειά παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην απόδοση ενός καλλιτέχνη. Και βέβαια όπως συμβαίνει σε πολλά πεδία της επιστήμης, η ακριβής αλληλεπίδραση φύσης και ανατροφής παραμένει ασαφής.

Όπως ανέφερε η επικεφαλής των ερευνητών Ρεμπέκα Τσάμπερλεν, η ομάδα της θέλησε να ανακαλύψει αν οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο… διαφορετικά. «Οι άνθρωποι που είναι καλύτεροι στη ζωγραφική φαίνεται να έχουν πιο ανεπτυγμένες περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες ελέγχουν τη λεπτή κινητικότητα ενώ έχουν και πιο ανεπτυγμένη την αποκαλούμενη διαδικαστική μνήμη η οποία είναι υπεύθυνη για την αποθήκευση και ανάκληση αυτοματοποιημένων διεργασιών» εξήγησε η ειδικός.

Στο πλαίσιο της μικρού εύρους μελέτης τους οι ειδικοί «βούτηξαν» στον εγκέφαλο 21 φοιτητών της Σχολής Καλών Τεχνών και τον συνέκριναν με εκείνον 23 ατόμων που δεν ήταν καλλιτέχνες με χρήση μιας μεθόδου σάρωσης που ονομάζεται μορφομετρία βασισμένη σε ογκοστοιχείο (voxel-based morphometry).

Περισσότερη φαιά ουσία

Οι λεπτομερείς απεικονίσεις του εγκεφάλου αποκάλυψαν ότι η ομάδα των καλλιτεχνών είχε σημαντικά περισσότερη φαιά ουσία σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται προσφηνοειδές λοβίο και βρίσκεται στον βρεγματικό λοβό. «Η περιοχή αυτή εμπλέκεται σε διάφορες λειτουργίες αλλά κυρίως σε λειτουργίες που αφορούν τη δημιουργικότητα όπως η οπτική φαντασία – το να είναι το άτομο ικανό να επεξεργάζεται τις εικόνες που βλέπει στον εγκέφαλό του, να τις συνδυάζει, να τις αλλάζει να τις αποδομεί» σημείωσε η δρ Τσάμπερλεν στο πρόγραμμα Inside Science του ΒΒC.

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη κλήθηκαν επίσης να ζωγραφίσουν και οι ερευνητές διερεύνησαν τη σύνδεση μεταξύ της απόδοσής τους στη ζωγραφική με την ποσότητα λευκής και φαιάς ουσίας στον εγκέφαλό τους.

Όπως φάνηκε, όσοι ήταν καλοί στη ζωγραφική παρουσίαζαν αυξημένη ποσότητα φαιάς και λευκής ουσίας στην παρεγκεφαλίδα καθώς και στη συμπληρωματική κινητική περιοχή – και οι δύο περιοχές εμπλέκονται στη λεπτή κινητικότητα αλλά και στον συντονισμό καθημερινών κινήσεων.

Η φαιά ουσία αποτελείται κυρίως από νευρικά κύτταρα ενώ η λευκή ουσία είναι υπεύθυνη για την επικοινωνία μεταξύ των περιοχών της φαιάς ουσίας.

Η επιδεξιότητα αλλάζει τον εγκέφαλο

Ωστόσο δεν είναι σαφές τι ακριβώς σημαίνει αυτή η αύξηση της φαιής και λευκής ουσίας. Παρόμοιες μελέτες σε άλλα δημιουργικά άτομα όπως οι μουσικοί έχουν δείξει ότι τα άτομα αυτά εμφανίζουν πιο έντονη δραστηριότητα στις συγκεκριμένες περιοχές. «Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι η επιδεξιότητα και η εξειδίκευση πραγματικά αλλάζουν τον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος είναι απίστευτα πλαστικός αποκρινόμενος στην εξάσκηση και υπάρχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ ανθρώπων τις οποίες τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε» είπε η δρ Τσάμπερλεν.

Ενας άλλος εκ των συγγραφέων της μελέτης, ο Κρις Μακ Μάνους από το University College του Λονδίνου τόνισε ότι είναι δύσκολο να διαχωριστεί ποιες πτυχές του ταλέντου των καλλιτεχνών είναι έμφυτες και ποιες επίκτητες. Σε κάθε περίπτωση, όπως ανέφερε, απαιτούνται περαιτέρω έρευνες σε εθελοντές οι οποίοι θα παρακολουθηθούν από μικρή ηλικία – π.χ. από την εφηβεία – προκειμένου να φανεί πώς εξελίσσονται τα έργα τους καθώς μεγαλώνουν.

tovima.gr - thessalonikiartsandculture.gr

Περπάτημα: μια εύκολη και ευχάριστη γυμναστική με πολυάριθμα οφέλη

0

Το περπάτημα είναι μια άσκηση που μπορεί να γίνει εύκολα από όλους και θεωρείται απαραίτητη για όσους κάνουν δουλειά γραφείου και έχουν γενικότερα μία καθιστική ζωή. 

Είναι ευεργετικό όχι τόσο για τη σωματική όσο και για τη ψυχική μας υγεία.

Διαβάστε παρακάτω κάποιους από τους πολλούς λόγους για τους οποίους το καθημερινό περπάτημα είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας.

Βοηθά στην απώλεια βάρους

Ένα από τα εμφανέστερα οφέλη που προκύπτουν, αφορά στη διατήρηση του σωματικού βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα. Το βάδισμα είναι ο ιδανικότερος, πιο ξεκούραστος και εύκολος τρόπος για να χαθούν τα περιττά κιλά, καθώς η συνεχής κίνηση συμβάλλει στην καλύτερη λειτουργία του μεταβολισμού και στην καύση του λίπους, διατηρώντας το δείκτη μάζας σώματος σε φυσιολογικά επίπεδα. Ένας περίπατος μέτριας έντασης, μπορεί να σας βοηθήσει να καταναλώσετε περίπου 300 θερμίδες την ώρα.

Βοηθάει στην πρόληψη του εγκεφαλικού

Το περπάτημα μπορεί να μας βοηθήσει να γλιτώσουμε το εγκεφαλικό. Οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι όσοι περπατούσαν για 8 ώρες την εβδομάδα, είχαν κατά το ένα τρίτο λιγότερες πιθανότητες να πάθουν εγκεφαλικό σε σχέση με εκείνους που περπατούσαν λιγότερο. Σύμφωνα με την μελέτη δεν παίζει ρόλο το πόσο γρήγορα περπατάμε, αλλά η διάρκεια του περιπάτου μας. Με άλλα λόγια, η ώρα που αφιερώνουμε στο περπάτημα είναι πιο σημαντική από την ταχύτητά του. Αυτό που διαπίστωσαν οι ειδικοί είναι ότι τουλάχιστον 2 ώρες περπάτημα την ημέρα συνδέονται με μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου μετά την ηλικία των 60 ετών.  Οι ερευνητές ρώτησαν 3.435 υγιείς άνδρες ηλικίας 60 έως 80 σχετικά με την απόσταση που περπατούσαν κάθε εβδομάδα, και τον ρυθμό τους. Για τους άνδρες που περπατούσαν περισσότερο από 22 ώρες την εβδομάδα, ο κίνδυνος ήταν κατά δύο τρίτα χαμηλότερος. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Stroke της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρίας.
Μειώνει τον κίνδυνο διαβήτη

Αν έχετε κληρονομική προδιάθεση να αναπτύξετε τη νόσο, έχετε έναν λόγο παραπάνω να βάλετε τα αθλητικά σας παπούτσια. Οι ερευνητές υποστηρίζουν πώς αν περπατάτε 3 φορές την εβδομάδα, ο κίνδυνος για εκδήλωση διαβήτη τύπου 2 περιορίζεται σημαντικά. Αν από την άλλη, νοσείτε ήδη από διαβήτη, το περπάτημα θα σας βοηθήσει να ελέγξετε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας. Πώς συμβαίνει αυτό; Το περπάτημα αυξάνει τον αριθμό των υποδοχέων ινσουλίνης στα κύτταρα. Για να δείτε αποτελέσματα καλό είναι να περπατάτε τουλάχιστον για 30 λεπτά, 3 φορές την εβδομάδα.

Βοηθά στην πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης

Η καλύτερη γυμναστική για την οστεοπόρωση είναι η μέτρια, χωρίς υπερβολές άσκηση, 3 φορές την εβδομάδα, για περίπου μισή ώρα τη φορά, με βάρη και περπατώντας. Το περπάτημα είναι  ιδιαίτερα βοηθητικό για την πρόληψη και την αντιμετώπισή της, καθώς χρειάζεται να γίνονται μικροκινήσεις στα οστά (όπως συμβαίνει με το περπάτημα) στη διάρκεια της άσκησης (ώστε να αυξηθεί η οστεοβλαστική δραστηριότητα - να δημιουργηθούν κατά κάποιον τρόπο νέα οστά).

Φτιάχνει τη διάθεση

Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως το περπάτημα μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της ήπιας και μέτριας κατάθλιψης. Σύμφωνα με μια έρευνα χρειάζονται περίπου 2,5 χιλιόμετρα την ημέρα για να μειώσετε τον κίνδυνο κατάθλιψης.

Βελτιώνει την λίμπιντο

Το περπάτημα,  είναι μια μορφή άσκησης που μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ερωτική ζωή ενός άνδρα, σύμφωνα με μελέτη αμερικανών ειδικών.  Οι ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστόνης υποστηρίζουν ότι «καίγοντας» 200 θερμίδες την ημέρα μέσω κάποιας μορφής αερόβιας άσκησης, όπως το περπάτημα, μπορούμε πιθανώς να προλάβουμε την εκδήλωση στυτικής δυσλειτουργίας. Αυτό συμβαίνει γιατί η αερόβια άσκηση συμβάλλει στην καλή κυκλοφορία του αίματος, εξασφαλίζοντας περισσότερο αίμα σε όλο το σώμα και βέβαια στα γεννητικά όργανα. Η μελέτη  δημοσιεύθηκε στη γερμανική ιατρική επιθεώρηση "Aertzliche Praxis".

Οξύνει το πνεύμα

Σύμφωνα με έρευνα αμερικανών ειδικών το περπάτημα μειώνει τον κίνδυνο άνοιας. Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ, παρακολούθησαν 19.000 γυναίκες ηλικίας από 70 έως 80 ετών για να διαπιστώσουν τις μαθησιακές ικανότητες και τη λειτουργία της μνήμης τους, σε ένα διάστημα 20 ετών. Αυτό που διαπίστωσαν είναι ότι όσες είχαν τα υψηλότερα  επίπεδα σωματικής δραστηριότητας, αντιμετώπιζαν κατά 20% χαμηλότερο κίνδυνο πνευματικής εξασθένησης. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο έντυπο Journal of the American Medical.

cypriahealth.com



ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

loading...
Loading
 


Copyright © 2011-2017 ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ
Google+
loading...